Vijf jaar geleden maakten we moedige keuzes voor een echt andere koers. Donderdag 12 keken we tijdens het Kiem Koers Event naar waar we impact maakten.
En naar wat we nog te doen hadden. Dat deden we zoals het gaat, wandelend over onbelopen paden. Met moedige gesprekken, verwondering en een beetje magie. Luisterend naar de verhalen van kinderen.
Robbert-Jan schreef een verslag van het Kiem Koers Event en Inge Pieck maakte foto's. De eerste preview daarvan hieronder. Binnenkort volgt de rest. Dankjewel allemaal voor jullie komst en bijdrage!
Uden, 12 maart 2026
Letterlijk en figuurlijk uitgelicht: de koers van Kiem
De parkeerplaats voor het Kiem Koers Event is een weiland. Dat zegt eigenlijk al genoeg. Wie gewend is aan studiedagen in zaaltjes, weet: dit wordt een andere avond. In het donker slingert een verlichte route door het gras richting een grote stretchtent. Overal waar je kijkt, zie je Kiem-collega’s die elkaar begroeten alsof ze elkaar maanden niet hebben gezien. Klaar om de koers die vier jaar geleden werd ingezet op kunstzinnige wijze tot leven te zien komen. En om na afloop onder het genot van een warme kop soep vooruit te blikken op de komende jaren.
Cadans in een trance
Rondom de tent draaien video’s op grote schermen, met fragmenten van collega’s die vertellen over vier jaar Kiem-koers. Ondertussen wordt er voorzichtig rondgekeken. Wat gaat hier precies gebeuren? Niemand lijkt het helemaal te weten, maar dat is juist de bedoeling.
Het wordt al snel duidelijk: dit is geen avond om stil te zitten. In groepjes van veertig vertrekken collega’s het bos in. Maar eerst nog even ‘landen met de handen’. Tijdens de djembéworkshop blijkt dat er binnen Kiem verrassend veel mensen rondlopen die een aardig ritme kunnen slaan. Of die het in ieder geval heel enthousiast proberen.
Daarna krijgt iedereen een koptelefoon. Vanaf dat moment verandert het bos in een soort blauwe lichtzee: tientallen hoofden met koptelefoons vormen een mooie cadans. De muziek zet in en als vanzelf komt de groep in een trance. De stemmen verstommen. Mensen beginnen te lopen.
Koersen door het bos
In de koptelefoons klinkt de stem van bestuurder Joke Tillemans, die op poëtische wijze vertelt wat er te zien is en waar het voor staat. Het begint met de Ontwikkelcirkel, letterlijk volgepland met moestuinprikkers met ideeën uit het koersboekje die inmiddels werkelijkheid zijn geworden.
Ontwikkeling gaat niet in een rechte lijn, wordt ergens halverwege de route gezegd. Dat wordt vervolgens visueel bewezen door een stel lasers dat een mooi golvend samenspel vormt. Even eerder staan buitenbedjes. En daarna grote schermen met boodschappen van kinderen. En dan ineens vlinders. Kleurrijk wijzen ze de weg naar iets wat binnen Kiem inmiddels een begrip is: Maashorst Handen Ineen. Want één ding is duidelijk: Kiem kan het niet alleen.
Net de hoek om klinkt er via de koptelefoon een uitnodiging: trek gerust je schoenen uit. Volgens betrouwbare bronnen heeft niemand dat gedaan. Bijna aan het einde hangt een groot verlicht vraagteken. Daaronder geen punt, maar een komma. Omdat vragen blijven stellen nooit moet stoppen. Het soort symboliek waar we bij Kiem van houden.
‘Paniek in het kindcentrum’
En dan, bijna aan het einde van de route, verschijnt de molen van Oventje (lokaal bekend als 't Uiventje). Of beter gezegd: Glowventje. De molen staat namelijk volledig in het licht, met bloemen en vlinders die over de stenen draaien alsof iemand per ongeluk Glow Eindhoven naar Zeeland heeft verplaatst. Automobilisten die toevallig langskomen vertragen hun snelheid en kijken verbaasd naar de groep onderwijsprofessionals die daar midden in het weiland staat te staren naar een prachtig verlichte molen.
Binnen wacht nog een verrassing. Een zanger/pianist heeft niet zomaar een lied geschreven. Het Complimentenlied is een ode aan alle Kiem-collega’s. Met teksten die ergens tussen ontroerend en tranen in je ogen van het lachen in hangen. “O Kiem-collega, jouw bijdrage is uniek. Ben je een dagje ziek, dan is er bij het kindcentrum al paniek.”
Na de molen loopt iedereen richting het kampvuur. Daar staan een warme kop soep en een koud drankje klaar. Collega's spelen gitaar aan het kampvuur. Hier en daar wordt meegezongen met de evergreens die één duo inzet: “Jolene, Jolene, Joleeeene”. Hier en daar ook niet, maar dat mag.
Wat gun jij een kind?
Ondertussen liggen er boeken op tafels en staan er videozuilen. Daarin mogen collega’s een vraag beantwoorden die de hele avond boven het bos hangt: wat gun jij een kind? Het blijkt een vraag waar collega’s verrassend snel een antwoord op hebben. Soms groot en idealistisch, soms klein en praktisch. Maar altijd persoonlijk.
Wilma van Kindcentrum Raam denkt meteen aan de wereld buiten het klaslokaal. Of eigenlijk: de wereld in het klaslokaal. “Ik gun kinderen een wereldgerichte focus”, zegt ze. “Laat ze kennismaken met culturen die ze nog niet kennen. Bijvoorbeeld door een kind in de klas in de taal van zijn ouders te laten voorlezen. Als een kind met Poolse of Turkse ouders dat mag doen, krijg je glimmende gezichten. Ik geloof echt: als je iemands cultuur niet kent, zie je ook het kind niet echt.”
Even verderop staat Martine van Kindcentrum Het Speleon. Ze hoeft niet lang na te denken. “Ik vind dat we toetsen meer los moeten proberen te laten. Ik weet dat dat lastig is, maar het is wel mijn droom. Want als je écht kijkt naar een kind, zie je als leerkracht veel beter wat het in haar of zijn mars heeft.”
Vanuit Jovannie, Jolanda en Mandy van Speelleerplein De Vlieger klinkt een vergelijkbare wens: “Wij hopen vooral dat kinderen zichzelf kunnen zijn. Dat ze zich veilig voelen om hun mening te delen. En dat ze leren respect hebben voor de mening van anderen.” Hun collega Karin kijkt ondertussen een beetje verder dan de klas. Zij ziet vooral kansen buiten. “Ik gun kinderen een groene buitenruimte. Met boomstammen, met materialen uit de natuur, met plekken waar ze kunnen ontdekken. We zijn daar al mee bezig, maar het mag van mij nog veel groener.”
Emmy, Linda en Kelly van Speelleercentrum De Wijde Wereld staan druk na te praten. Hun wens klinkt bijna eenvoudig, maar raakt misschien wel de kern van de avond. “Wij gunnen kinderen een rugzak vol herinneringen”, zeggen ze. “Vooral veel plezier en lol. Dat je echt kind mag zijn in deze chaotische wereld.” Ze zien ook hoe de wereld van kinderen verandert. “Vanaf een jaar of zeven speelt er online al heel veel in hun leven. Daar willen we als professionals meer over weten, zodat we kinderen daar beter in kunnen begeleiden.”
Aan de andere kant van het vuur praten Bram en Luc van Kindcentrum ’t Mulderke over iets wat vaker terugkomt in de gesprekken die avond: ruimte. “Wij gunnen kinderen breed vormend onderwijs”, zegt Bram. “Weg van de toetsdruk. Dat wordt ook wel mooi ‘opgroeien in de schaduw’ genoemd.” Luc knikt. “Kinderen en leerkrachten liggen soms onder een vergrootglas. Iedereen wordt gemeten. Terwijl kinderen ruimte nodig hebben om te groeien.”
Langzaam wordt duidelijk wat de rode draad in al die antwoorden is. Bijna niemand begint over leerdoelen of opbrengsten. Het gaat over ruimte. Ruimte om te spelen. Ruimte om jezelf te zijn. Ruimte om je cultuur te laten zien. Ruimte om fouten te maken. Ruimte om buiten te zijn. En vooral: ruimte om gezien te worden.
‘Echte helden werken met kinderen’
Later op de avond vertrekken de eerste collega’s weer richting de parkeerplaats in het weiland. Met misschien wat modder aan hun schoenen zijn ze onderweg naar huis met een hoofd vol indrukken. De dag erop staan 450 Kiem-collega’s weer klaar om er te zijn voor de kinderen op alle verschillende kindcentra. Want zoals tijdens het Kiem Koers Event letterlijk en figuurlijk werd uitgelicht: echte helden werken met kinderen.
Het Kiem Koers Event werd mogelijk gemaakt met de hulp van G'regelt (Guulke), Pronorm (lichtkunst), Sors, Eeterij d'n Oven, Wijnand van Groessen (djembé), Geen Gek Idee (Joep, presentatie), Marcel Stevens (cabaret), WNR beveiliging, Inge Pieck Fotografie en aan onze muzikaal talent-collega's bij het kampvuur: Chiel Ketelaars, Ellen Laurenssen, Will van Tiel en Rick de Keijzer.
Grote kartrekkers in de projectgroep waren Marjon Franken (directeur De Palster) en Willy Smits (directeur het Speleon).
